Blogger Tips and TricksLatest Tips And TricksBlogger Tricks

Thursday, March 1, 2012

ആമയുടെ ആകാശയാത്ര

     എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഇന്ന് ഒരു ആമയുടെ കഥ പറഞ്ഞുതരാം, കേട്ടോ
            പണ്ട് പണ്ടൊരിടത്ത് ഒരു പൊട്ടക്കുളത്തിൽ ഒരു ആമ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്നു.  അവന്റെ അമ്മയും അമ്മൂമ്മയും ഒക്കെ ചത്തുപോയിരുന്നു.  കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത കഥകളൊക്കെ അയവിറക്കി അവൻ അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുവന്നു. 
            രാമായണത്തിലെ രാവണന്റെ പുഷ്പകവിമാനത്തിന്റെ കഥ എപ്പോഴും അവനെ വല്ലാതെ ത്രസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.  ഈ കഥ മുത്തശ്ശിയിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോഴേ അവന്റെ മനസ്സിൽ കടന്നു കൂടിയതാണ് ആകാശത്തുകൂടി പറക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം.  പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം, ഒരു പക്ഷിയായി ജനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്തു രസമായിരുന്നു – അവൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു. 
            അങ്ങനെയിരിക്കേ എവിടെനിന്നോ ആ കുളക്കരയിൽ രണ്ട് കൊക്കുകൾ എത്തി. അവർ എല്ലാ ദിവസവും അവിടെ വരാൻ തുടങ്ങി, ആമയുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടി.  പൊട്ടക്കുളത്തിൽ കഴിയുന്ന ആമയ്ക്ക് അവർ ലോകവർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.  തങ്ങൾ പറന്നുപറന്നു നടക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന കാഴ്ചകളൊക്കെ വിവരിക്കുമ്പോൾ ആമ തന്റെ ആ പഴയ ആഗ്രഹം മനസ്സിലൊതുക്കി കഴിഞ്ഞു.  കുറെ നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു, വേനൽ കാലം വരവായി. എത്രനാൾ ഈ പൊട്ടക്കുളത്തിൽ കഴിയും, പോരാത്തതിന്  പണ്ടത്തെപ്പോലെയല്ല, ഇപ്പോൾ നല്ല വരൾച്ചയാണ്, മനുഷ്യർ മരങ്ങളെല്ലാം വെട്ടി നശിപ്പിക്കുകയല്ലേ, ഇങ്ങനെ പോയാൽ വെള്ളം പോലും കിട്ടാതെ ഇവിടെ കിടന്നു ചാകുകയേ ഉള്ളൂ. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇവിടുന്ന് രക്ഷപെട്ടേ പറ്റൂ.  തെല്ലു സങ്കോചത്തോടെയാണെങ്കിലും അവൻ തന്റെ ആശങ്ക ആ കൊക്കുകളെ അറിയിച്ചു.
      കുറെ നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്കു ശേഷം കൊക്കുകൾ അതിനൊരു വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.  കുറച്ചകലെ ഒരു വലിയ കുളമുണ്ട്.  അവിടെയാകുമ്പോൾ ധാരാളം മീനുകളും ഒക്കെയുണ്ട്.  ആമച്ചേട്ടന് വളരെക്കാലം സുഖമായി അവിടെ കഴിയാം.  പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നം, ഇത്രേം ദൂരം ആമ എങ്ങനെ എത്തും? അതിനും അവർ തന്നെ ഒരു ഉപായം കണ്ടെത്തി.  അവർ പറന്നു പോയി ഒരു വടിയുമായി തിരികെയെത്തി.  എന്നിട്ട് ആമയോട് പറഞ്ഞു, “ആമച്ചേട്ടൻ ഈ വടിയുടെ നടുക്ക് നന്നായി കടിച്ചു പിടിച്ചോളൂ, ഞങ്ങൾ അതിന്റെ രണ്ടറ്റത്തും കടിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട് പറക്കാം.”
ആമയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം പരന്നു.  തന്റെ രണ്ടാഗ്രഹങ്ങളാണ് സാധിക്കാൻ പോകുന്നത്, ഈ പൊട്ടക്കുളത്തിൽ നിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടൽ, പിന്നെ തന്റെ ചിരകാല അഭിലാഷമായിരുന്ന ആകാശത്തിലൂടെയുള്ള പറക്കൽ.  ആമ ദിവാസ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കേ കൊക്കുകൾ ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു, “കാര്യമൊക്കെ കൊള്ളാം, പക്ഷേ ആമച്ചേട്ടൻ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം… ഒരു കാരണവശാലും ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുന്നതുവരെ ഈ വടിയിലെ കടി വിടരുത്.  കടി വിട്ടാൽ ആമച്ചേട്ടൻ വല്ല പാറപ്പുറത്തോ മറ്റോ ചെന്നുവീഴും.  പിന്നത്തെ കഥ പറയണ്ടല്ലോ…”
“ഏയ്, ഞാൻ അതൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം, നമുക്ക് വേഗം പുറപ്പെടാം”, ആമയ്ക്ക് ധൃതിയായി.
         അങ്ങനെ, ആമയെയും കൊണ്ട് കൊക്കുകൾ പറന്നുയർന്നു.  നിലത്തുനിന്ന് അവർ വളരെ ഉയരത്തിലെത്തി.  താഴെ വൃക്ഷങ്ങളും കെട്ടിടങ്ങളും ഒക്കെ വളരെ ചെറുതായ പോലത്തെ കാഴ്ച!  ആമയ്ക്ക് അത്ഭുതമായി.  തന്റെ ചിരകാല ആഗ്രഹം സാധിച്ചതിൽ അവൻ വളരെയധികം സന്തോഷിച്ചു.  കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഒരു ഗ്രാമത്തിനു മുകളിലെത്തി.  അവിടെ കളിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന കുട്ടികൾ ഉറുമ്പിന്റെയത്ര ചെറുതായി ആമയ്ക്ക് തോന്നി.  ആ വികൃതിക്കുട്ടികളെ ഒന്ന് സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി കൊക്കുകൾ കുറച്ചു താഴ്‌ന്നു പറന്നു.  കുട്ടികൾ ആമ പറന്നു പോകുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് ആർത്തു വിളിച്ചു.  കൂകി വിളിച്ചും കളിയാക്കിയും അവർ ബഹളം വച്ചു. 
          തന്നെ കളിയാക്കുന്ന പിള്ളേരെ കണ്ട് ആമയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.  കുറെയൊക്കെ അടക്കി വച്ചെങ്കിലും ഒടുവിൽ ദേഷ്യം സഹിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ അവൻ കൊക്കുകൾ പറഞ്ഞ കാര്യമൊക്കെ മറന്നു.  കുട്ടികളെ ശാസിക്കാനായി വായ തുറന്നു.  ദേ കിടക്കുന്നു….. വടിയിലെ പിടി വിട്ട് ആമ താഴേയ്ക്ക് പതിച്ചു.  നിലത്ത് ശക്തിയായി വീണ ആമ അപ്പോൾ തന്നെ ചത്തുപോയി.  കൊക്കുകൾക്ക് ആകെ സങ്കടമായി.  നല്ല ഒരു ചങ്ങാതിയെ നഷ്ടപ്പെട്ട സങ്കടത്തോടെ അവ അങ്ങ് ദൂരേയ്ക്ക് പറന്നകന്നു.
       എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും സങ്കടം ആയി അല്ലേ…. സാരമില്ല മക്കളേ, ഇതൊരു കഥയല്ലേ, ചില ഗുണപാഠങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാൻ വേണ്ടി മുത്തശ്ശിമാർ പറഞ്ഞു തരുന്ന കഥ.  വിഷമിക്കേണ്ട കേട്ടോ…
        ഈ കഥയിൽ നിന്ന് എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് എന്തു മനസ്സിലായി?
     വീണ്ടുവിചാരമില്ലാതെ എടുത്തു ചാടിയാൽ ആപത്തിൽ ചെന്നു ചാടും…
       പരീക്ഷാക്കാലമൊക്കെ വരികയല്ലേ, കുഞ്ഞുങ്ങളെല്ലാം നന്നായി പഠിച്ച്, നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങണം, കേട്ടോ… ഇനി പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പുതിയൊരു കഥയുമായി വരാം….

Wednesday, February 1, 2012

ചത്ത മുതല വാലാട്ടും


            പണ്ട് നമ്മുടെ കുരങ്ങച്ചൻ കഷ്ടിച്ച് ആ മുതലയുടെ വായിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട കഥ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലേ?  അന്നത്തെ ആ അനുഭവത്തിനു ശേഷം കുരങ്ങൻ ആ അത്തിമരം ഉപേക്ഷിച്ച് അങ്ങ് ദൂരെ വേറൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.  അങ്ങനെയിരിക്കേ ആ പുഴയുടെ അങ്ങേക്കരയിൽ ഒരു കുറുക്കനും കുടുംബവും താമസിക്കാനെത്തി.   കുറുക്കനും ഭാര്യയും പിന്നെ രണ്ട് കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളും ഒരുവിധം സുഖമായി അവിടെ കഴിഞ്ഞുവന്നു.  കാട്ടിലെ ചെറിയ ജീവികളും പുഴയിലെ മത്സ്യങ്ങളും ഞണ്ടും ഒക്കെയായിരുന്നു അവരുടെ ആഹാരം. 
            ആദ്യമൊന്നും കുറുക്കന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന മുതല ഒരു ദിവസം കുറുക്കൻകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കളിയും ബഹളവും ഒക്കെ കേട്ട് പതുക്കെ ആ കടവിലെത്തി.  ഒരു  ദിവസം കുറുക്കനും ഭാര്യയും കൂടി പുഴയരികെ ഞണ്ടു പിടിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് പുഴയിൽ ഒരു തടിയൻ മുതലയണ്ടെന്ന കാര്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത്.  മുതല കുറുക്കത്തിയുടെ പിന്നിലൂടെ വന്ന് അവളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ഭാഗ്യത്തിന് കുറുക്കൻ കണ്ടു.  പെട്ടെന്ന് അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് കുറുക്കൻ കുറുക്കത്തിയെ തള്ളിമാറ്റിയതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു മാത്രം. 
            പല മൃഗങ്ങളും വെള്ളം കുടിക്കാനെത്തുന്ന കടവാണ്.  പലപ്പോഴും കൗശലക്കാരനും ദുഷ്ടനുമാണെങ്കിലും തന്റെ ഭാര്യയെ വകവരുത്താൻ ശ്രമിച്ച മുതലയെ ശത്രുവായി കരുതിയതു കൊണ്ട് അവിടെയെത്തുന്ന മറ്റു മൃഗങ്ങൾക്കെല്ലാം അവൻ അപകടകാരിയായ മുതലയെ കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തു.  അതിനാൽ മൃഗങ്ങളൊക്കെ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. 
പൊതുവേ പട്ടിണി, പുതുതായി കണ്ടെത്തിയ ഇടത്തും രക്ഷയില്ല. ഇങ്ങനെ പോയാൽ പട്ടിണി കിടന്നു ചത്തതു തന്നെ.  പുഴയിലെ മീനും ഞണ്ടുമൊന്നും കൊണ്ട് പൊണ്ണത്തടിയനായ മുതലയ്ക്ക് വിശപ്പടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.  താൻ പുഴക്കരയിൽ വെയിൽ കായാൻ കിടക്കുന്നതു കുറുക്കൻ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും മറ്റു മൃഗങ്ങൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുക്കുന്നതും അവൻ മനസ്സിലാക്കി.  “ഈ കുറുക്കനാണ് ഇതിനെല്ലാം കാരണം. അവനെ വകവരുത്തിയാലേ രക്ഷയുള്ളൂ”, മുതല അതിനായി പല വഴികളും ആലോചിച്ചു.  ഒടുവിൽ ഒരു ഉപായം തോന്നി. തന്റെ ഒരു മുതുമുത്തശ്ശൻ പണ്ട് ഈ വിദ്യ പ്രയോഗിച്ച് ധാരാളം മൃഗങ്ങളെ തിന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
പതിവു പോലെ വെയിൽ കായാനെത്തി വായ തുറന്നു കിടന്ന മുതല ചലനമൊന്നുമില്ലാതെ ഒറ്റക്കിടപ്പ് കിടന്നു.  താൻ ചത്തുപോയി എന്നു കരുതി അടുത്തെത്തുന്ന കുറുക്കന്റെ കഥ കഴിക്കാം എന്ന് പദ്ധതിയിട്ടു.  കുറേ നേരം അങ്ങനെ കിടന്നപ്പോൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ദാ കുറുക്കൻ വരുന്നു.  പക്ഷേ, കുറുക്കൻ കുറച്ചകലെ മാറി നിന്ന് മുതലയെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ വീക്ഷിച്ചു.  പണ്ട് ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന കുരങ്ങച്ചനെ ചതിച്ചു കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചവനല്ലേ, വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ല.  ഒരുപാട് നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും മുതലക്ക് അനക്കമൊന്നും ഇല്ല.  കുറുക്കൻ ചെറിയ കല്ലുകളൊക്കെ മുതലയുടെ ദേഹത്തേക്ക് തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു നോക്കി.  എന്നിട്ടും മുതല അനങ്ങുന്നില്ല.  കുറുക്കന് സംശയമായി.  ഇനി ശരിക്കും മുതല ചത്തുപോയോ. 
കൗശലക്കാരനായ കുറുക്കന്റെ ബുദ്ധിയല്ലേ. അവൻ ഒരു സൂത്രം പ്രയോഗിച്ചു.  കുറുക്കത്തിയെ വിളിച്ചു വരുത്തി.  എന്നിട്ട് മുതല കേൾക്കേ പറഞ്ഞു, “എടിയേ, നമ്മുടെ പാവം മുതലേച്ചൻ ചത്തുപോയീന്നാ തോന്നുന്നേ, കണ്ടോ അനക്കമില്ലാതെ കിടപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് മണിക്കൂറുകളായല്ലോ”
“വേണ്ട ചേട്ടാ, ഇവനെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ല, ചത്തപോലെ കിടക്കുന്നതായിരിക്കും” കുറുക്കത്തി പറഞ്ഞു
“ശരിയാണല്ലോ”, കുശലക്കാരന്റെ ബുദ്ധി പ്രവർത്തിച്ചു, “മുതല ചത്താലും വാലാട്ടും എന്ന് നമ്മുടെ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞുതന്നിട്ടില്ലേ.  പക്ഷേ ഈ മുതല ചത്തിട്ടും വാൽ അനങ്ങുന്നില്ലല്ലോ.  അപ്പോൾ ചത്തിരിക്കില്ല”
പെട്ടെന്നുള്ള കുറുക്കന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മുതല തനിക്ക് അബദ്ധം പറ്റിയെന്നു കരുതി തന്റെ വാൽ ആട്ടിത്തുടങ്ങി.  കുറുക്കന് തന്റെ ബുദ്ധി ഫലിച്ചെന്ന് മനസ്സിലായി.  അവൻ കുറുക്കത്തിയേയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഒറ്റ ഓട്ടം, “ചതിയൻ മുതല ചത്തില്ലേ…. ഓടിക്കോ…”
കഥ ഇഷ്ടമായോ മക്കളേ?  എന്റെ കുഞ്ഞു മക്കൾക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് എന്താണ് മനസ്സിലായത്?  മുത്തശ്ശിക്കഥകളിലെ വിദ്യകൾ അനുകരിക്കുമ്പോൾ അവയൊക്കെ മറ്റുള്ളവരും കേട്ട കഥകളാണെന്ന് ഓർക്കണം.  അപ്രതീക്ഷിതമായ നീക്കങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കണ്ട് കരുതിവേണം വിദ്യകൾ പ്രയോഗിക്കാൻ.  അതുപോലെ തന്നെ, കുറുക്കൻ ചെയ്തതു പോലെ, തക്ക സമയത്തെ ബുദ്ധി ജീവൻ പോലും രക്ഷിക്കും…

Sunday, January 1, 2012

ആനയും കുരങ്ങനും പിന്നെ വവ്വാലും ഇവരിൽ ആരാണ് മുൻപൻ?

എന്റെ മക്കൾക്ക് നല്ല ഒരു വർഷം ആശംസിക്കുന്നു.... 
ഒരിക്കൽ ഒരു പടുകൂറ്റൻ ആലിന്റെ തണലിൽ ഒരു വാവലും(വവ്വാലും), ആനയും കുരങ്ങനും താമസിച്ചിരുന്നു.  അവർക്ക് അന്യോന്യം ഒരു യോജിപ്പും ഇല്ലായിരുന്നു.  ആന പറയുന്നത് കുരങ്ങനും വാവലിനും ഇഷ്ടപ്പെടുകയില്ല; കുരങ്ങിനെ ആനയും വാവലും കൂടി കുറ്റപ്പെടുത്തും; വാവലിനെ തരം കിട്ടിയാൽ ആനയും കുരങ്ങും ഉപദ്രവിക്കും.  പരസ്പരം സ്നേഹമില്ലാതെ എങ്ങിനെയാണ് ഒരുമിച്ചു കഴിയുക? അതുകൊണ്ട് അവരിൽ ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയ ആൾ പറയുന്നതനുസരിച്ച് കഴിയേണം എന്നവർ തീരുമാനിച്ചു. 
        ആരാണ് ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയവൻ? അവർ ഓരോരുത്തരും, തനിക്കാണ് ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയതെന്ന് വാദിച്ചു.  വീണ്ടും വഴക്ക് തുടങ്ങി.  ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് അവർ മൂവരും കൂടി ആൽച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.  വാവലും കുരങ്ങനും കൂടി ആനയോടു ചോദിച്ചു, “ആനച്ചങ്ങാതിയുടെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഈ ആലിന് എന്തു വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു?”
        “ഓ, അതോ,    ഞാനൊരു കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ ഈ ആൽ വെറുമൊരു ചെടിയായിരുന്നു.  ഒന്നോ രണ്ടോ ഇല, അതിൽ കൂടുതൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ഇതിനരികിലൂടെ ഞാൻ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നിട്ടുണ്ട്. കൂടിയാൽ എന്റെ മുട്ടിന്റെ ഒപ്പം ഉയരം വരും”, ആന പറഞ്ഞു. 

        ആനയോടു ചോദിച്ച ചോദ്യം തന്നെ ആനയും വാവലും കുടി കുരങ്ങണൊടു ചോദിച്ചു.  അപ്പോൾ കുരങ്ങച്ചൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “ ഞാൻ പിച്ചവച്ചു നടന്ന കാലം മുതൽ ഈ ആലിനെ അറിയും.  ഇത് മുളച്ചു വരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.  അന്നിതിന്റെ പരുപ്പടർത്തിയെടുത്ത് ഞാൻ തിന്നതും ഓർക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ഇവൻ ഇത്രേം വളർന്നു പോയല്ലോ.”
        ആനയും  കുരങ്ങനും കൂടി വാവലിനോടും ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. വാവൽ തൊണ്ടയൊന്ന് കാറി ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “കൂട്ടുകാരേ, ഇവിടെയീ വലിയ ആൽ നിൽക്കുന്ന സ്ഥാനത്ത് പണ്ട് ഇതിലും വലിയ ഒരു ആൽമരം ഉണ്ടായിരുന്നു.  ഒരു ദിവസം ഞാൻ അതിന്റെ കുറെ പഴങ്ങൾ തിന്നിട്ട് അതിന്റെ ഒരു കൊമ്പിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.  അപ്പോൾ അതാ ആ കാണുന്ന കൊടുമുടിയുടെ മുകളിൽ നിന്നും ഒരു വലിയ മഞ്ഞുമല അടർന്നു വീണു.  എങ്ങനെയോ തക്ക സമയത്ത് ഞാൻ ഉണർന്നു.  പെട്ടെന്ന് പറന്നുയർന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു.  തിരികെ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആൽമരം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് പിഴുതൊലിച്ചു പോയിരുന്നു.  ഞാനവിടെ കടിച്ചു തുപ്പിയ വിത്ത് മുളച്ചാണ് ഈ ആൽ ഉണ്ടായത്. അങ്ങനെ ഈ ആലിന്റെ അമ്മ ആലിന്റെ കാലം മുതൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്.”
        വാവൽ പറഞ്ഞ കഥ കേട്ട് ആനയും കുരങ്ങും അതിശയിച്ചു.  അവർ വാവലിനെ തങ്ങളുടെ നേതാവായി തെരഞ്ഞെടുത്തു.  അന്നുമുതൽ പ്രായത്തിൽ മുതിർന്നവനായ വാവൽ പറയുന്നതനുസരിച്ച് ആനയും കുരങ്ങും ജീവിച്ചു.  അവരുടെ ഇടയിൽ മൈത്രിയും സാഹോദര്യവും അച്ചടക്കവും ഉണ്ടായി. 
        ഈ കഥയിൽ നിന്ന് എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് എന്തൊക്കെ മനസ്സിലായി.  പ്രായത്തെ ബഹുമാനിക്കുകയും പ്രായമായവരുടെ അറിവിനെ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ നമുക്ക് സമാധാനവും നന്മയും ഒക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്നാണ് ഈ കഥയിൽ കൂടി നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.  കഥ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായോ?
             ഇനി, നമുക്ക് മഹത്തായ ആൽമരത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ദേ ഇവിടെയും, കുരങ്ങനെക്കുറിച്ചറിയാൻ ഇവിടെയും, ആനയെക്കുറിച്ചറിയാൻ ഇവിടെയും, വവ്വാലിനെക്കുറിച്ചറിയാൻ ഇവിടെയും ക്ലിക്ക് ചെയ്യണേ...

Thursday, December 1, 2011

വാശിമൂത്താല്‍ !

സ്നേഹമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളേ,
        എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് അപ്പൂപ്പന്റെയും അമ്മൂമ്മയുടേയും പല പല കഥകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതു കൂടുതലും പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നതും എന്റെ അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും തന്നെയായിരുന്നു. അതില്‍ ഒരു കഥ ഇങ്ങനെയാ..
ഒരിടത്ത് ഒരിടത്ത് ഒരു അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടികളേപ്പോലെ അടിയും വഴക്കും പിണക്കവും ഒക്കെയായി രണ്ടുപേരും കൂടെ ഒരു ചെറിയ കുടിലില്‍ താമസിച്ചിരുന്നു. എന്നും രാവിലെ രണ്ടുപേരുംകൂടെ പുറത്തു പോയി ഭിക്ഷയെടുത്ത് ആഹാരത്തിനുള്ളതൊക്കെ സമ്പാദിച്ച്, വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോഴേക്കും വിറക്, വെള്ളം എല്ലാമായിട്ടു രണ്ടാളും തിരികെ എത്തും. പിന്നെ തുടങ്ങില്ലെ ആഹാരം ഉണ്ടാക്കലും കഴിക്കലും അതിനിടെ അടികൂടലും. ഇതായിരുന്നു അവരുടെ പതിവു ജീവിതരീതി.
ഒരു ദിവസം കുറെ അരിയും ശര്‍ക്കരയും തേങ്ങയും ഒക്കെ കിട്ടി. അവർ തീരുമാനിച്ചു ഇന്നു നമ്മള്‍ക്കു അപ്പം ഉണ്ടാക്കാം എന്ന്. മടങ്ങിയെത്തിയ ഉടനെ തന്നെ അപ്പൂപ്പന്‍ അരി ഒക്കെ വെള്ളത്തിലിട്ടു കുതിര്‍ത്ത് അരച്ചു വച്ചു. അമ്മൂമ്മ അടുപ്പൊക്കെ കത്തിച്ചു ദോശക്കല്ല് എടുത്തു വച്ചു.(ദോശക്കല്ലില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നത് ദോശ മാത്രം അല്ല കേട്ടോ)അരിയും തേങ്ങയും ശര്‍ക്കരയും ഒക്കെ ചേര്‍ത്ത് അമ്മൂമ്മ അപ്പം ഉണ്ടാക്കി. കഴിക്കാനായി എടുത്തു വച്ചപ്പോൾ അടിയായി. അഞ്ച് അപ്പങ്ങള്‍. മൂന്ന്, രണ്ട്, എന്ന കണക്കു പറഞ്ഞു ഒരേ വഴക്ക്. അപ്പൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞു, “ഞാന്‍ അല്ലെ അരി അരച്ചത്, അതു കൊണ്ട് എനിക്കു മൂന്നപ്പം”.
ഉടനെ അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു “അതു പറ്റില്ല, ഞാന്‍ അല്ലെ ഉണ്ടാക്കിയത് എനിക്കു മൂന്ന്” അങ്ങനെ തര്‍ക്കിച്ചു തര്‍ക്കിച്ചു പാതിരാത്രിയായി.അവസാനം രണ്ടുപേരും കൂടെ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. ആദ്യം മിണ്ടുന്നയാളിനു രണ്ടപ്പം. മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന ആളിനു മൂന്നപ്പം.
അങ്ങനെ മിണ്ടാതിരുന്നിരുന്ന് രണ്ടുപേരും ഉറക്കം തുടങ്ങി. നേരം വെളുത്തു, സന്ധ്യയായി, വാശി പിടിച്ചു രണ്ടാളും മിണ്ടാതെ കിടന്നു. രണ്ടുദിവസം ആയി അനക്കം ഒന്നും കേള്‍ക്കാതെ അയലത്തുകാരൊക്കെ വന്നു നോക്കിയപ്പോൾ രണ്ടുപേരും അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നു. വിളിച്ചു നോക്കിയിട്ടും മിണ്ടാതെ കിടക്കുന്നു. രണ്ടാളും മരിച്ചു പോയി എന്നു വിചാരിച്ചു. പിന്നെ ശവം ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരുക്കം ആയി. രണ്ടു പേരേയും എടുത്ത് ചിതയില്‍ വൈക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അപ്പൂപ്പൻ അലറിക്കൊണ്ട് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അലറല്‍ ശബ്ദം കേട്ട് “ഞാന്‍ ജയിച്ചു ഞാന്‍ ജയിച്ചു, എനിക്കു മൂന്നപ്പം” എന്നും പറഞ്ഞു അമ്മൂമ്മയും ചാടി എണീറ്റു.
ഇവരുടെ അടികൂടലും വാശിപിടിക്കലും പന്തയംവൈക്കലും അറിയാവുന്ന നാട്ടുകാർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ വഴിക്കു പോയി. രണ്ടാളും അപ്പം തിന്നാനായി അടുക്കളയില്‍ ചെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടതോ ...
അപ്പം ഒക്കെ തിന്നു നിറഞ്ഞു അവരുടെ കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ച അടുപ്പിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നു. രണ്ടാളും ചമ്മി മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി വിശപ്പുമാറ്റാനുള്ള വഴി ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരുപാടു കാര്യങ്ങള്‍ ഈ കഥയിൽ ഉണ്ട്. വായിക്കുന്നവര്‍ക്കു അതു അവരവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ചു മനസ്സിലാക്കി വായിക്കാമല്ലോ.  അതൊക്കെ കമന്റുകളായി പങ്കുവയ്ക്കണേ….
പുതിയ അമ്മൂമ്മക്കഥയുമായി ഉടനെ വരാം…

Tuesday, November 1, 2011

ധനികനു പറ്റിയ അമളി

       കുറെ നാളായി മൃഗങ്ങളുടേയും പക്ഷികളുടേയും ഒക്കെ കഥകള്‍ അല്ലേ കേള്‍ക്കുന്നേ? ഇത്തവണ നമ്മക്കു നമ്മളേപോലെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ കഥ കേട്ടാലോ മക്കളെ..
            പണ്ട് പണ്ട് ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ ഒരു കൃഷിക്കാരന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നു. അയാള്‍ വലിയ ധനികനും ആയിരുന്നു.  ഒരു പാടു കൃഷി ഭൂമി, എണ്ണിയാല്‍ തീരാത്ത പണിക്കാർ,  ആയിരക്കണക്കിനു കാളകൾ, പശുക്കൾ, പോത്തുകൾ, എരുമകൾ. സമ്പത്ത് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍  അയാള്‍ക്കു കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ വായ്യാത്തപോലെ സമ്പത്ത്. എല്ലാം ശരിക്കും നോക്കി നടത്താന്‍ കൃഷിക്കാരനു വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടായി.  നോട്ടക്കുറവു കൊണ്ട് സ്വത്തുക്കള്‍ പലതും പലരും കയ്യേറാന്‍ തുടങ്ങി.
           കൃഷിക്കാരന്‍ വളരെ ആലോചിച്ചു ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. തന്റെ ഭൂസ്വത്തും കാലിസ്വത്തും (മൃഗങ്ങൾ) മുക്കാല്‍ ഭാഗവും വിറ്റ് സ്വര്‍ണ്ണവും, രത്നങ്ങളും, നാണയങ്ങളുമാക്കി. സ്വത്തുക്കള്‍ തന്നത്താന്‍ നോക്കാവുന്നത്രയുമാക്കി ചുരുക്കി. അയാള്‍ തന്റെ തോട്ടത്തിനു ചുറ്റും ബലമുള്ള മതിലുകള്‍ കെട്ടി.സ്വര്‍ണ്ണവും, രത്നങ്ങളും, നാണയങ്ങളും വലിയ ഒരു ഭരണിയിലാക്കി തോട്ടത്തിന്റെ ഒത്ത നടുവില്‍ കുഴിച്ചിട്ടു.
     എല്ലാദിവസവും അയാള്‍ കുഴി മാന്തി ഭരണി പുറത്തെടുത്ത് ഉമ്മവൈക്കും, എന്നിട്ടു വീണ്ടും പഴയതുപോലെ ഭരണി കുഴിയില്‍ വച്ചു മൂടും. താന്‍ ലോകത്തിലേ ധനികന്മാരിലൊരാളാണല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് സന്തോഷിക്കും. ഈ പതിവു ഇങ്ങനെ കുറെക്കാലം തുടര്‍ന്നു.

         അങ്ങനെയിരിക്കെ നഗരത്തിലെ ഒരു പെരുങ്കള്ളന്‍ ധനികന്റെ തോട്ടത്തില്‍ കയറി ഒളിച്ചിരുന്നു. ധനികന്റെ അസാധാരണമായ പ്രവൃത്തി കണ്ടു അയള്‍ക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി.ധനികന്‍ പോയ സമയം നോക്കി കള്ളന്‍ കുഴി മാന്തി ഭരണി പുറത്തെടുത്തു.അതിലെ സ്വര്‍ണ്ണവും, രത്നങ്ങളും, നാണയങ്ങളും എല്ലാം എടുത്ത് സ്വന്തം ഭാണ്ഡത്തിലാക്കി കള്ളന്‍ സ്ഥലം വിട്ടു.
        പിറ്റേന്നും പതിവുപോലെ കൃഷിക്കാരന്‍ കുഴിയുടെ അടുത്തെത്തി. വെളിയില്‍ കിടക്കുന്ന ഭരണി കണ്ട് അയാള്‍ വാവിട്ടു കരയാന്‍ തുടങ്ങി. കരച്ചില്‍ കേട്ട് നാട്ടുകാര്‍ ഓടിക്കൂടി. നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് നിലത്തു കിടന്നുരുളുന്ന കൃഷിക്കാരനോടു ചോദിച്ച് നാട്ടുകാര്‍ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. അയാളുടെ കഥ കേട്ട് എല്ലാവരും മൂക്കത്തു വിരല്‍ വച്ചു നിന്നു പോയി.
        അവരിലൊരാള്‍ ധനികനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഹേ! സഹോദരാ, നിങ്ങള്‍ സമാധാനമായിരിക്കൂ, നഷ്ട്ടപ്പെട്ടതു തിരിച്ചു കിട്ടട്ടേ എന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം”.  അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു, ‘നിങ്ങള്‍ക്കു ഈ സ്വര്‍ണ്ണവും, രത്നങ്ങളും, നാണയങ്ങളും കൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം ഉണ്ടായിരുന്നു?, ഒന്നുമില്ലായിരുന്നല്ലോ? ഭരണിക്കകത്തിട്ടു കുഴിച്ചു മൂടിയാല്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ടോ? നിങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടിയിരുന്ന ആനന്ദം അല്ലാതെ. പിന്നെ കുറെ നാളുകളായി എന്നും ചെയ്തുപോന്ന ഒരു പ്രവൃത്തി പെട്ടെന്നു നിന്നാ‍ല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു വിഷമം. അതിനു ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ, കുറെ മണ്ണു ഭരണിയില്‍ നിറച്ചു കുഴിയില്‍ മൂടു, എന്നിട്ടു പതിവു പോലെ വന്നു കുഴി മാന്തി ഭരണിയെടുത്ത് ഉമ്മവച്ചോളൂ”.
        കൃഷിക്കാരന്‍ അപ്പോഴും ഒന്നും കേള്‍ക്കാതെ വാവിട്ടു നില വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു................
    ഇതില്‍ നിന്നും നമ്മള്‍ എന്തു മനസ്സിലാക്കണം? നമ്മുടെ ധനമാകട്ടേ, അറിവുകളാവട്ടേ, കഴിവുകളാവട്ടേ, അവ മൂടി വൈക്കുന്നതു കൊണ്ട് യാതൊരു ഗുണവുമില്ല, എല്ലാം ശരിയായ രീതിയില്‍ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ അവ വര്‍ദ്ധിക്കുകയും സമൂഹത്തിനു ഉപകാരപ്രദമാവുകയും ചെയ്യും.
          കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ മക്കളേ... എല്ലാപേർക്കും കേരളപ്പിറവി ആശംസകൾ

Saturday, October 1, 2011

കിട്ടാത്ത മുന്തിരി പുളിയ്ക്കും


കുഞ്ഞുങ്ങളേ,
       ഓണം കഴിഞ്ഞ് ഇതാ പൂജവയ്പ്പെത്തിയല്ലോ. ഓണപ്പരീക്ഷയുടെ മാർക്കൊക്കെ കിട്ടി വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരിക്കും എല്ലാപേരും, അല്ലേ.... നമുക്കിന്ന് ഒരു കുറുക്കന്റെ കഥ കേൾക്കാം, ഒരു കുഞ്ഞു കഥ.
           അതിരാവിലേ മുതൽ നമ്മുടെ കുറുക്കച്ചാർ ഭക്ഷണം തേടി അലഞ്ഞു നടക്കുകയാണ്. വല്ല കോഴിക്കുഞ്ഞിനെയോ മറ്റോ കിട്ടിയാൽ കുശാലായി.... ഇങ്ങനെ രുചിയുള്ള ഭക്ഷണവും സ്വപ്നം കണ്ട് കുറുക്കൻ കുറെ അലഞ്ഞു. നിർഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടേ, അവന് അന്ന് ഒരു ഭക്ഷണവും കിട്ടിയില്ല.
   പതുക്കെപ്പതുക്കെ കുറുക്കൻ കാടിനടുത്തുള്ള വീട്ടിലെ കോഴിക്കൂട്ടിനരുകിലെത്തി. ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞിനെയെങ്കിലും തട്ടിയെടുക്കാനായി അവൻ പല വഴിയും നോക്കി. ഇതിനിടെ കുറിക്കനെ കണ്ട് ഭയന്ന തള്ളക്കോഴിയും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞ് ബഹളം വച്ചു. ഇതു കേട്ട് ഗൃഹനാഥൻ ഓടിവന്നു കുറുക്കനെ തല്ലിയോടിച്ചു. വിശപ്പും തല്ലുകൊണ്ട വേദനയും കൊണ്ട് അവൻ ആകെ വിഷമിച്ചു. അങ്ങനെ വിഷമിച്ചു നടന്നപ്പോൾ അടുത്ത പറമ്പിൽ കുലകുലയായി കായ്ച്ചു കിടക്കുന്ന മുന്തിരിക്കുല അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. നല്ല രസികൻ കോഴിക്കുഞ്ഞിനെയും മറ്റും ഭക്ഷിക്കുന്ന കുറുക്കൻ മുന്തിരിങ്ങ തിന്നുകയോ? എന്തു ചെയ്യാം, 'ഗതികെട്ടാൽ പുലി പുല്ലും തിന്നും' എന്ന് അവന്റെ അവന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഇടയ്ക്കിടെ പറയുന്നത് അവന് ഓർമ്മ വന്നു. ചുറ്റിലും ആരും ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ അവൻ മെല്ലെ മതിൽ ചാടി മുന്തിരി വള്ളിയുടെ താഴെയെത്തി. പക്ഷേ, അപ്പോഴും പ്രശ്നം തന്നെ..... മുന്തിരിക്കുലകൾ വളരെ ഉയരത്തിലാണ്. അവൻ ആ മുന്തിരിക്കുല ലക്ഷ്യമാക്കി ഉയർന്നു ചാടി. പക്ഷേ കിട്ടുന്നില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും ശക്തിയായി ചാടി. വിശപ്പു കൊണ്ട് ആകെ ക്ഷീണിച്ച കുറുക്കന് ഓരോ ചാട്ടം കഴിയുമ്പോഴും ക്ഷീണം കൂടിക്കൂടി വന്നതല്ലാതെ മുന്തിരിക്കുല ഒന്ന് തൊടാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇനി ചാടിയാൽ താൻ അവിടെ കുഴഞ്ഞു വീഴും എന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അവൻ ആ ഉദ്യമത്തിൽ നിന്ന് മെല്ലെ പിന്തിരിഞ്ഞു.
        എങ്കിലും ചമ്മൽ മാറാനായി അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു, “ആർക്കു വേണം ഈ മുന്തിരിങ്ങ, ഇവയെല്ലാം ആകെ പുളിച്ചു തിന്നാൻ കൊള്ളാത്തവയാണ്. അന്തസ്സുള്ള കുറുക്കന്മാർക്ക് തിന്നാൻ കൊള്ളാത്തവയാണ് ഇതെല്ലാം, ങ്ഹും!....” അവൻ നടന്നകന്നു.
      പലയാവർത്തി ശ്രമിച്ചിട്ടും കിട്ടാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മളിൽ പലർക്കും ഉള്ള മനോഭാവമല്ലേ ഈ കുറുക്കനും ഉണ്ടായത്.... “കിട്ടാത്ത മുന്തിരി പുളിയ്ക്കും". കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ...
       ഇനി, ഈ കുറുക്കനെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ദേ,ഇവിടെ ക്ലിക്ക്ചെയ്തേ.....

Thursday, September 1, 2011

കുരങ്ങന്റെയും മുതലയുടെയും കഥ ("മാറാത്ത രോഗത്തിനു കിട്ടാത്ത മരുന്ന്’)


        എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, പുതിയ കഥ കേൾക്കാൻ തിടുക്കമായി അല്ലേ....ഇന്ന് നമുക്ക് ഒരു കുരങ്ങന്റെയും മുതലയുടെയും കഥ കേൾക്കാം.....
    ഒരിടത്തൊരിടത്തൊരിടത്തൊരിക്കൽ പുഴയുടെ കരയിലുള്ള അത്തിമരത്തിൽ ഒരു കുരങ്ങൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവൻ ആ മരത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. അവന് കൂട്ടുകാരൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. തേൻ പോലെ മധുരമുള്ള അത്തിപ്പഴം ഭക്ഷിച്ച് വളരെ സന്തോഷവാനായി അവൻ കഴിഞ്ഞു.
     അങ്ങനെയിരിയ്ക്കേ ഒരു ദിവസം എങ്ങുനിന്നോ ഒരു വലിയ മുതല ആ നദിയിൽ എത്തി. നല്ല ചൂടുള്ള പകൽ സമയങ്ങളിൽ തണൽ തേടി ആ മുതല നമ്മുടെ കുരങ്ങൻ താമസിക്കുന്ന അത്തിമരത്തിന്റെ തണലിൽ വന്നു കിടക്കുമായിരുന്നു.
     ചങ്ങാതിമാരൊന്നുമില്ലാതെ വളരെയധികം ബോറടിച്ചിരുന്ന കുരങ്ങന് ഈ മുതലയോട് ഒന്ന് ചങ്ങാത്തം കൂടിയാലോ എന്ന മോഹം തോന്നി. എന്നാലും ഭീമാകാരനായ മുതലയെ അവന് ചെറിയ പേടിയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഒരു അത്തിപ്പഴം അടർത്തിയെടുത്ത് ആ മുതലയുടെ അടുത്ത് ഇട്ടുകൊടുത്തു. വിചാരിച്ചിരിക്കാതെ തന്റെ മുന്നിൽ വന്നു വീണ അത്തിപ്പഴം കണ്ട് മുതല മെല്ലെ മരത്തനു മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി. കുരങ്ങൻ സൗഹൃദസൂചകമായി കൈവീശികാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഞാനാ ആ പഴം ഇട്ടുതന്നത്, കഴിച്ചോളൂ മുതലച്ചേട്ടാ, നല്ല മധുരമാ...”
      തെല്ലു സംശയത്തോടെയാണെങ്കിലും മുതല ആ പഴം ഒന്ന് രുചിച്ചു നോക്കി... “ഹായ്, കൊള്ളാമല്ലോ, കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞത് എത്ര സത്യം" മുതല സന്തോഷത്തോടെ മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി...
      “ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” കുരങ്ങൻ ഒരു പഴം കൂടി ഇട്ടുകൊടുത്തു. അന്നു മുതൽ എല്ലാ ദിവസവും കുരങ്ങൻ മുതലയ്ക്ക് നല്ല മധുരമുള്ള അത്തിപ്പഴം ഇട്ടുകൊടുത്തു. മെല്ലെ മെല്ലെ അവർ വലിയ ചങ്ങാതിമാരായി. അവർ തമാശകളും കഥകളും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് സമയം കളഞ്ഞു.
       മുതലയുടെ വീട് ആ പുഴയുടെ അങ്ങേക്കരയിലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ മുതല തന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് കൊടുക്കാനായി ഒന്നുരണ്ട് അത്തിപ്പഴം കൂടെ കൊണ്ടുപോയി. തേൻ പോലെ മധുരമുള്ള ആ പഴങ്ങൾ മുതലയുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായി. പിന്നെ ദിവസവും മുതല തന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് നല്ല മധുരമുള്ള അത്തിപ്പഴങ്ങൾ കൊണ്ടു കൊടുത്തു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. മുതലയുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് ഒരു മോഹം - ഈ അത്തിപ്പഴങ്ങൾക്ക് ഇത്ര മധുരമാണെങ്കിൽ ദിവസവും ഈ പഴങ്ങൾ മാത്രം കഴിയ്ക്കുന്ന ആ കുരങ്ങന്റെ ഹൃദയത്തിന് എത്ര മധുരമായിരിക്കും! ഒരു ദിവസം തന്റെ ആഗ്രഹം അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ വിചിത്രമായ ആഗ്രഹം കേട്ട് മുതല ഞെട്ടിപ്പോയി.
     "പറ്റില്ല, അവൻ എന്റെ ഉറ്റചങ്ങാതിയാണ്, അവനെ ഞാൻ ഉപദ്രവിക്കില്ല", മുതല പറഞ്ഞു. വളരെയധികം നിർബന്ധിച്ചിട്ടും മുതല ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്തിനു വഴങ്ങിയില്ല. എന്നാലും തന്റെ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ കുരങ്ങന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്വാദ് അറിയണം. അവൾ പല വഴികളും ചിന്തിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു വഴി കണ്ടുപിടിച്ചു.
     അന്ന് മുതല വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ ഭാര്യ അസുഖമനുഭവിച്ച് കിടന്നു. തന്റെ വയറിന് വല്ലാത്ത അസുഖം ബാധിച്ചെന്നും, അത്തിപ്പഴം കഴിക്കുന്ന കുരങ്ങന്റെ ഹൃദയം കഴിച്ചാൽ മാത്രമേ ഈ അസുഖം മാറുകയുള്ളൂവെന്ന് വൈദ്യൻ പറഞ്ഞതായും അവൾ പറഞ്ഞു. വേദനയിൽ പുളയുന്നതായി അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്തു. മുതല ആകെ ധർമ്മസങ്കടത്തിലായി. എങ്ങനെ തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഹൃദയം ഇവൾക്ക് കൊടുക്കും. പക്ഷേ, ഭാര്യ വേദനയാൽ പുളയുന്നത് കണ്ടു നിൽക്കാനും വയ്യ.
       അടുത്ത ദിവസം പതിവുപോലെ അത്തിമരച്ചുവട്ടിലെത്തിയ മുതലയുടെ മ്ലാനമായ മുഖം കണ്ട് കുരങ്ങൻ കാര്യമന്വേഷിച്ചു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ വേദനയോടെയുള്ള മുഖം ഓർത്തപ്പോൾ അവന് കുരങ്ങനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും തന്റെ വീട്ടിലെത്തിക്കണമെന്ന് തോന്നി. അവൻ ഒരു ഉപായം പുറത്തെടുത്തു - കുരങ്ങനോട് പറഞ്ഞു, “നമ്മൾ ഇത്ര നല്ല ചങ്ങാതിമാരല്ലേ, എന്നിട്ടും നിന്നെ എന്റെ വീട്ടിൽ ഇതുവരെയും ഞാൻ കൊണ്ടുപോയില്ലല്ലോ. എന്റെ ഭാര്യ അതുകാരണം എന്നോട് വലിയ പരിഭവം പറഞ്ഞു. നീ ഇന്ന് എന്റെ കൂടെ എന്റെ വീട്ടിൽ വരണം. ഈ നദിയുടെ അങ്ങേകരയിലാണ് എന്റെ വീടെന്നറിയാമല്ലോ"
    ശുദ്ധഗതിക്കരനായ കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു, “മുതലചേട്ടൻ വിഷമിക്കേണ്ടാ, ഞാൻ വരാം. പക്ഷേ എനിക്ക് ഈ നദിയുടെ അപ്പുറത്തെത്താൻ നീന്തൽ വശമില്ലല്ലോ"
     “അതിനെന്താ, എന്റെ മുതുകിൽ കയറിയ്ക്കോ, ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാം", തന്റെ ഉപായം ഫലിക്കുന്നെന്ന് തോന്നിയ മുതല പറഞ്ഞു.
   ചെറിയ പേടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കുരങ്ങൻ പതുക്കെ മുതലയുടെ മുതുകിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കയറി. മുതല പുഴയുടെ അങ്ങേക്കരയിലേയ്ക്ക് നീന്തിത്തുടങ്ങി. തന്റെ ചങ്ങാതിയെ ചതിയ്ക്കുന്നെന്ന തോന്നൽ അവനെ അലട്ടി. വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ കുരങ്ങൻ ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇവനോട് പറയാതെ വയ്യ, മുതലയ്ക്ക് സങ്കടമായി. അവൻ വളരെ വിഷമത്തോടെ തന്റെ ഉദ്ദേശം കുരങ്ങനെ അറിയിച്ചു. ആകെ ഞെട്ടിപ്പോയ കുരങ്ങൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് രക്ഷപ്പെടണമെന്ന് വിചാരിച്ചു. ഇപ്പോൾ നദിയുടെ നടുക്കെത്തിക്കഴിഞ്ഞു, ഇനി സമയവുമില്ല. അവൻ അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ച് മനസ്സലിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. ഭയം മറച്ചുവച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുതലയോട് പറഞ്ഞു, “മുതലച്ചേട്ടാ, ശരിയാ എന്റെ ഹൃദയം കഴിച്ചാൽ ആ രോഗം മാറും. പക്ഷേ ഇക്കാര്യം നേരത്തേ ഒന്ന് പറയരുതായിരുന്നോ? ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയം ആ അത്തിമരത്തിന്റെ പൊത്തിൽ അഴിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതെടുക്കാൻ മറന്നല്ലോ. സാരമില്ല, നമുക്കത് ചെന്ന് എടുത്തിട്ട് വരാം, ചേട്ടൻ തിരികെ എന്നെ ആ അത്തിമരത്തിനടുത്ത് ഒന്നെത്തിച്ചേ"
     എങ്ങനെയോ മുതല അതങ്ങ് വിശ്വസിച്ചു, “നീ അധികം സമയം പാഴാക്കരുത്, അവൾ കാത്തിരിക്കുകയാണ്" മുതല തിരികെ നീന്താൻ തുടങ്ങി. കരയ്ക്ക് ഏതാണ്ട് അടുത്തെത്തിയപ്പോൽ തന്നെ കുരങ്ങൻ ചാടിയിറങ്ങി ഓടിച്ചെന്ന് മരത്തിൽ കയറി. താഴെ കാത്തു നിന്ന മുതലയോട് പറഞ്ഞു, “ എടാ മണ്ടൻ മുതലേ, ആരെങ്കിലും സ്വന്തം ഹൃദയം അഴിച്ചെടുത്ത് മാറ്റിവയ്ക്കുമോ? ചങ്ങാതിയെ ചതിക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിന്നെ ഇത്രേം നാൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചല്ലോ, കഷ്ടം. ഇനി ഈ പരിസരത്ത് കണ്ടുപോകരുത്... പോ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന്...”കുരങ്ങന് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒക്കെ വന്നു.”
       മുതല വളരെ ലജ്ജയോടെ മുഖം വെള്ളത്തിലാഴ്ത്തി വേഗം സ്ഥലം വിട്ടു.
      കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ......തക്കസമയത്ത് തോന്നുന്ന ബുദ്ധി ജീവൻ രക്ഷിക്കും.....
എല്ലാപേർക്കും ഓണാശംസകൾ …...